ଡା. ଚନ୍ଦ୍ରମୌଳି ମିତ୍ର କନସଲଟାଣ୍ଟ୍, ନ୍ୟୁରୋସର୍ଜନ କଳିଙ୍ଗ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ଭୁବନେଶ୍ୱର ନରହରିବାବୁ ସ୍କୁଟରଟି ରଖିଲେ ପାନ ଦୋକାନ ଆଗରେ । ଦୋକାନ ଆଗରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଧୋତି ପଞ୍ଜାବୀପିନ୍ଧା ଦରଚନ୍ଦା ପେଟୁଆ ଲୋକଟି ପାନ ଚୋବାଉ ଚୋବାଉ ହସ ହସ ମୁହଁରେ ହଠାତ୍ କହି ଉଠିଲେ, “ଆଜ୍ଞା ନମସ୍କାର, ବହୁ ଦିନ ପରେ ଦେଖା, ଭଲ ଅଛନ୍ତି?” ନରହରିବାବୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେନି ଲୋକଟିକୁ, ତଥାପି ଓଠ ଚଉଡ଼ା କରି ସ୍ମିତହାସ୍ୟର ଭଙ୍ଗୀ ଖେଳାଇ କହିଲେ, “ହଁ ସବୁ
ଡ. ସନ୍ଦୀପ ମହାପାତ୍ର ଭୁବନେଶ୍ୱର ଦଲକାଏ ମିଠା ବାସ୍ନା ପରି ହଷ୍ଟେଲ୍ ରୁମ୍ ଭିତରକୁ ପଶି ଆସିଲା ଶ୍ରୀ । ଗବେଷିକା ଶ୍ରମୟୀ ମିଶ୍ର । ହାତରେ ରଙ୍ଗର ଥାଳି । ପଛେ ପଛେ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ଆଉ କେତେ ଜଣ ପୁଅ ଝିଅ । ଖିଲି ଖିଲି ହସରେ ଫାଟି ପଡ଼ୁଥିଲା ହଷ୍ଟେଲ୍ ପରିବେଶ । ମୁଁ କିଛି ବୁଝିବା ଆଗରୁ ମୋ ମୁହଁରେ ରଂଗର ହାତ ବୋଳି ସାରିଥିଲା ଶ୍ରୀ । ଉତ୍ତେଜନାରେ ଥରୁଥିଲି ମୁଁ
ପବିତ୍ର କୁମାର ଗୌଡ଼ ପ୍ଲଟ ନଂ - ବି-୧୮୯, ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ବିହାର ଲେନ୍-୭, ବରମୁଣ୍ଡା ଭୁବନେଶ୍ୱର-୭୫୧୦୦୩ ଗେଟ୍ ପାଖରେ ପହଂଚି କଲିଂବେଲ୍ ଟିପିଲେ ସନ୍ଦୀପବାବୁ । ପତ୍ନୀ ଅନୀତା କବାଟ ଖୋଲିଲେ । ବ୍ୟାଗ୍ ଥୋଉ ଥୋଉ ପଚାରିଲେ ସନ୍ଦୀପ - ‘ପୁପୁ ନାହିଁ କି?’ ‘ଆର ଘରେ ଶୋଇଚି’ କହିଦେଇ ରୋଷେଇଘରକୁ ଗଲେ ଅନୀତା । କଥାଟା ଅସହଜ ଲାଗିଲା ସନ୍ଦୀପଙ୍କୁ । ଶୋଇଚି? ଛ’ଟା ବାଜିବାକୁ ଦଶ ମିନିଟ୍ ଅଛି । ଇଏ ତ
